mamulinfo  Համացանց  147

«Շատ են քննարկում, թե ինչ է հանրակրթությունը». Վահրամ Թոքմաջյան

«Շատ են քննարկում, թե ինչ է հանրակրթությունը». Վահրամ Թոքմաջյան

«Շատ են քննարկում, թե ինչ է հանրակրթությունը». Վահրամ Թոքմաջյան
05:35 երեքշաբթի, 30 հունիսի, 2020 թ.
«Շատ են քննարկում, թե ինչ է հանրակրթությունը». Վահրամ Թոքմաջյան

Պատմաբան Վահրամ Թոքմաջյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Ինչ է հանրակրթությունը

....Հիմա շատ են քննարկում, թե ինչ է հանրակրթությունը, դրսից մարդիկ են բերում, որոնք պայծառ աչքերով մեզ պատմում են այդ մասին: Մենք հիանում ենք, երբեմն ինքներս մեզ հանդիմանում, թե ոնց գլխի չէինք ընկել: Ինչ խելացի են դրսի մարդիկ:

Իրականում հանճարեղ ոչինչ չկա: Հանրակրթությունը հանրության կրթությունն է: Հանրակրթությունն անհատն է ու մենք:
     Հանրակրթությունն իրական մարդիկ են՝ բարուրից մինչև ընտանեկան, ներանձնային, սիրային ու ֆինանսական խնդիրներով երեխաներ, դեռահասներ, պատանիներ: Մարդիկ, որոնցից ոմանք դասերի չեն գալիս, որովհետև կոշիկն է ծակ, իսկ ոմանք կաշկանդվում են, որովհետև հարբեցող հերը ծեծել է տուն պահող մորը: Չեն խոսում, որովհետև սիրահարված են կամ շատ են խոսում, որովհետև այլ լսող չունեն: Մի անզգույշ խոսք՝ ու դու դեռահասի թշնամին ես: Տեղին թողած ժպիտ ու դու նրա հերոսն ես:
     Հանրակրթությունն ընկերներ, մարդիկ են: Մարդիկ, որոնք սիրահարվում են, սովորում, ատում, կռվում, նեղանում, հեռանում, նորից գալիս ու փարվում: Հանրակրթությունը ոչ թղթերն են, ոչ սենյակներում մսխած միջոցները, ոչ էլ էշ դիտարկումները՝ դեմքի ջորու արտահայտությամբ:

Հետևը սրբելուց մինչև սիրելիին սրճարան հրավիրել, փողոցում աղբ չթափելուց մինչև սեփական մորը հարգել, պետությանը փարվել ու շենքի դուռը ներկելը հանրակրթություն է: Մենք բոլորս մասնակիցներն ենք այդ հանրակրթության...

Անավարտ»:

«Շատ են քննարկում, թե ինչ է հանրակրթությունը». Վահրամ Թոքմաջյան

Պատմաբան Վահրամ Թոքմաջյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Ինչ է հանրակրթությունը

....Հիմա շատ են քննարկում, թե ինչ է հանրակրթությունը, դրսից մարդիկ են բերում, որոնք պայծառ աչքերով մեզ պատմում են այդ մասին: Մենք հիանում ենք, երբեմն ինքներս մեզ հանդիմանում, թե ոնց գլխի չէինք ընկել: Ինչ խելացի են դրսի մարդիկ:

Իրականում հանճարեղ ոչինչ չկա: Հանրակրթությունը հանրության կրթությունն է: Հանրակրթությունն անհատն է ու մենք:
     Հանրակրթությունն իրական մարդիկ են՝ բարուրից մինչև ընտանեկան, ներանձնային, սիրային ու ֆինանսական խնդիրներով երեխաներ, դեռահասներ, պատանիներ: Մարդիկ, որոնցից ոմանք դասերի չեն գալիս, որովհետև կոշիկն է ծակ, իսկ ոմանք կաշկանդվում են, որովհետև հարբեցող հերը ծեծել է տուն պահող մորը: Չեն խոսում, որովհետև սիրահարված են կամ շատ են խոսում, որովհետև այլ լսող չունեն: Մի անզգույշ խոսք՝ ու դու դեռահասի թշնամին ես: Տեղին թողած ժպիտ ու դու նրա հերոսն ես:
     Հանրակրթությունն ընկերներ, մարդիկ են: Մարդիկ, որոնք սիրահարվում են, սովորում, ատում, կռվում, նեղանում, հեռանում, նորից գալիս ու փարվում: Հանրակրթությունը ոչ թղթերն են, ոչ սենյակներում մսխած միջոցները, ոչ էլ էշ դիտարկումները՝ դեմքի ջորու արտահայտությամբ:


Հետևը սրբելուց մինչև սիրելիին սրճարան հրավիրել, փողոցում աղբ չթափելուց մինչև սեփական մորը հարգել, պետությանը փարվել ու շենքի դուռը ներկելը հանրակրթություն է: Մենք բոլորս մասնակիցներն ենք այդ հանրակրթության...

Անավարտ»: